Contemporary horror in the guise of found footage

W swoim artykule Loska wychodzi od rozszerzonego znaczenia pojęcia "obrazy z odzysku", dzięki czemu może włączyć w obręb refleksji filmy fabularne, których twórcy posługują się paradokumentalną strategią estetyczną dla zasugerowania, że materiał wizualny został nakręcony przez kogoś innego. Najlepszym przykładem owej praktyki realizacyjnej są współczesne horrory found footage, które opierają się na zamazaniu różnicy między fabułą i dokumentem. Loska przyjmuje założenie, że w omawianych przez niego przykładach filmowych nie chodzi o nakręcenie fałszywego dokumentu, ale o posłużenie się rozpoznawalną przez publiczność konwencją gatunkową, której celem jest podważenie granicy dzielącej świat przedstawiony od realnego, stworzenie wspólnoty stanów emocjonalnych, o której pisał Noël Carroll w odniesieniu do kina grozy. Filmy należące do tego gatunku pokazują, w jaki sposób technika przesunęła granicę oddzielającą sferę publiczną od prywatnej i jak stała się częścią życia codziennego.

In his article Loska adopts the wider meaning of "recycled images", thanks to which he can include in his analysis feature films whose creators use documentary aesthetic strategy to suggest that the visual material was filmed by someone else. The best examples of this practice are modern found footage horrors, which are based on blurring the difference between the fiction and the document. Loska assumes that the film examples he discusses are not about making a false document, but about using a genre convention recognizable by the audience, the aim of which is to undermine the boundary between the world depicted and the real, creating a "community of emotional states" about which Noël Carroll wrote in regard to horrors. Films belonging to this genre show how the technique has moved the boundary separating the public and private spheres and how it has become a part of everyday life.