"Women - I know - should not write // Yet I do write…" : a romantic poetess and her Muse

Streszcz. po ang.

Artykuł dotyczy wybranych liryków romantycznej poetki francuskiej - Marceline Desbordes-Valmore, w których poezja i kobiecość zostają zderzone jako wartości przeciwstawne, wykluczające się, a jednak współistniejące. Mimo wyraźnej deprecjacji własnej twórczości, obnażaniu jej słabości, cząstkowości, niepewności, Desbordes-Valmore nie jest tu przedstawiona jako pisarka mimikry, ale jako pisarka ustanawiająca inną - pozytywną odmienność pisarstwa kobiecego. To poezja emocjonalna, prosta i naiwna, ale świadomie wybrana ze względu na przypisany jej walor prawdziwości. Zbadaniu problemu autotematyzmu kobiecego w romantyzmie służy śledzenie retorycznych przywołań Muzy w Elegiach. W przedstawionej w wierszach rywalizacji między miłością a Muzą pozornie zwycięża ta pierwsza. W istocie poezja z namiętności czyni swój przedmiot, pisarstwo staje się szansą na przezwyciężenie miłosnego szału, przekroczenie przez podmiot-poetkę siebie samej jako kobiety kochającej, na tożsamościową transgresję.

This article discusses selected lyrics by French romantic poetess Marceline Desbordes-Valmore, in which poetry and femininity clash against each other as mutually opposing and exclusive values which all the same do coexist. In spite of a clear depreciation of her own artistic work, exposing its weaknesses and partiality, Desbordes-Valmore is not shown as a mimicry author but rather, one who establishes a different - and positive - dissimilarity of female writing. It is an emotional, simple and naïve poetry but one that has been purposefully selected owing to the genuineness quality ascribed to it. Investigation into the issue of female self-thematism in romanticism is supported by tracing of rhetorical evocations of Muse in the Elegies. In the rivalry between love and the Muse, as depicted in her poems, the former apparently prevails. Poetry essentially makes passion its subject, writing becomes an opportunity for overpowering love frenzy, transgressing by the poetess-subject of herself as a loving woman - for an identification-related transgression.