Three ecocritical voices in Polish women cinema

W Dzikich różach (2017) Anny Jadowskiej, Wieży. Jasnym dniu (2017) Jagody Szelc, Wyspie (2013) Katarzyny Klimkiewicz i Domingi Sotomayor Castillo kwestie związane ze środowiskiem stanowią znaczący element opowiadania filmowego. Ekokrytyczna lektura wspomnianych dzieł, odwołująca się m.in do agrologistyki T. Mortona czy realizmu ekologicznego A. Barcz, pozwala wskazać, że choć nie porzucają one antropocentrycznej perspektywy, to biorą ją w nawias i poddają krytycznemu namysłowi. Jednocześnie twórczynie omawianych filmów dzięki zabiegom formalnym podejmują próbę upodmiotowienia nie-ludzkich aktorów, tym samym wpisując ludzkich bohaterów w szerszy kontekst i łącząc ich losy z przemianami, jakim podlega środowisko, przyroda, planeta.

Environmental issues are a significant part of film storytelling in Anna Jadowska's Wild Roses (2017), Jagoda Szelc's Tower. A Bright Day (2017) and Katarzyna Klimkiewicz's and Dominga Sotomayor Castillos's The Island (2013). Ecocritical reading of these works that refers e.g. to T. Morton's agrilogistics or A. Barcz's ecological realism allows us to point out that even though the films do not reject the anthropocentric perspective, they nevertheless suspend it and subject it to critical consideration. At the same time, thanks to the use of formal devices, the directors of the discussed films try to subjectify the non-human actors, thus placing human characters in a broader context and linking their fates to the changes suffered by the environment, nature and the planet.