Rozdział jest częścią wieloautorskiej monografii poświęconej rozwojowi buddyjskiego dyskursu scholastycznego dotyczącego pojęcia sfery dharm (dharmadhātu). Pojęcie to było dość powszechnie stosowane w słownictwie chińskich buddystów w okresie republikańskim (1911-1949). Rozdział koncentruje się na mnichu Taixu 太虛 (1890-1947) - wpływowym autorze znanym zarówno ze swych ambicji reformy (modernizacji) chińskiego buddyzmu, jak i z obszernych pism, w których podejmował próby systematyzacji i współczesnego objaśnienia tradycyjnych doktryn. Rozdział udowadnia, iż tłumacząc pojęcie sfery dharm Taixu pozostawał pod wpływem przednowożytnej chińskiej scholastyki buddyjskiej. Wpływ ten obejmuje zarówno jego interpretację etymologii złożenia fajie (chińskiego odpowiednika terminu dharmadhātu), jak i jego filozoficzne rozważania nad znaczeniem tego pojęcia, w których Taixu twórczo syntetyzuje kilka motywów charakterystycznych dla tradycyjnej chińskiej myśli buddyjskiej. Jednocześnie w swoich najbardziej reprezentatywnych pismach Taixu definiuje dharmadhātu jako buddyjski odpowiednik współczesnego pojęcia "wszechświata" - rozumianego jako całość rzeczy - a zarazem jako najwyższą prawdę wszechświata, która leży u podstaw wszystkich poszczególnych elementów tej całości. Rozdział argumentuje, że Taixu pojmował buddyzm jako system wiedzy ostatecznie oparty na pełnym poznaniu sfery dharm, a z tego względu zdecydowanie przewyższający częściowe "wizje wszechświata" oferowane przez religie, filozofie i teorie naukowe. Był on również wrażliwy na społeczne i polityczne implikacje swojego rozumienia dharmadhātu: w niektórych jego pismach pojęcie to przekształca się w wizję "świata" lub "społeczeństwa", w którym działania pojedynczych jednostek oddziałują na całość. Przykład Taixu pokazuje, jak w pierwszej połowie XX wieku starożytne pojęcie sfery dharm zostało odkryte na nowo jako hasło pomagające chińskim buddystom negocjować miejsce własnej tradycji w nowoczesnej "przestrzeni epistemicznej" oraz w nowoczesnym środowisku politycznym.

This chapter studies the modern development of the Chinese Buddhist scholastic discourse on the notion of dharma-realm (dharmadhātu). Whereas this concept gained a fairly wide currency in the vocabulary of Chinese Buddhists in the Republican (1911-1949) era, the chapter focuses on the monk Taixu 太虛 (1890-1947) - an influential author known for his ambitions of reforming (modernizing) Chinese Buddhism, but also for his voluminous writings that attempted to systematize and explain traditional doctrines. The chapter argues that Taixu’s understanding of dharmadhātu was deeply influenced by the heritage of pre-modern Chinese Buddhist scholasticism. This influence extends to his interpretation of the etymology of the compound fajie (the Chinese word for the dharmadhātu) as well as to his philosophical musings on the meaning of this term, in which Taixu creatively synthesizes several motifs characteristic of traditional Sinitic Buddhist thought. In his most representative writings Taixu defines dharmadhātu as the Buddhist counterpart of the "universe" - the totality of things - as well as the supreme truth of the universe that underlies all elements of this totality. The chapter argues that Taixu understood Buddhism as a system of knowledge that is ultimately based on the complete cognition of the dharma-realm, and which because of this is vastly superior to the partial "visions of the universe" proffered by religions, philosophies and scientific theories. He was also sensitive to the social and political implications of his notion of dharmadhātu: in some of his writings it morphs into a vision of "world" or "society" in which actions of single individuals influence the whole. Taixu’s example suggests that in the first half of the 20th century the ancient concept of the dharma-realm emerged as one of doctrinal keywords that helped Chinese Buddhists to negotiate the place of their tradition within the modern "epistemic space" and the modern political environment.