From the Zbruch to the Adige : Poles in the Austro-Hungarian army on the fronts of World War I

Polacy stanowili w 1914 r. ok. 8% szeregowców i 1,29% oficerów armii Austro-Węgierskiej. Podczas I wojny światowej zmobilizowano maksymalnie ok. 700 tys. Polaków, co odpowiadało w przybliżeniu ok. 70% ogółu Polaków w monarchii, w tym ponad 85% Polaków w wieku poborowym. Polacy walczyli na froncie rosyjskim, a następnie (na skutek wyczerpania walk z Rosją) na froncie włoskim i w okupowanej Serbii od lata 1917 r. Po zawarciu pokoju w Brześciu z Ukrainą i Rosją (luty-marzec 1918 r.) większość oddziałów austro-węgierskich z Polakami została przerzucona na front włoski. W tym samym czasie postępował rozkład armii i wzrastała dezercja Polaków. Było to wynikiem niedostatecznego zaopatrzenia armii oraz destrukcyjnego wpływu rewolucji rosyjskiej. Ostatecznie rozpad armii nastąpił w październiku 1918 r. podczas bitwy pod Vittorio Veneto, co przyczyniło się do rozpadu monarchii austro-węgierskiej.

Poles accounted for about 8% soldiers of the Austro-Hungarian army in 1914. During World War I, up to 700,000 Poles were mobilized, which was about 70% of all Poles in the monarchy, and over 85% of Poles of conscription age. Poles fought mainly on the Russian front. From June 1916, as the intensity of fighting with Russia decreased, subsequent groups of Poles were sent to the Italian front and to occupied Serbia from the summer of 1917. After the conclusion of the Brest peace with Ukraine and Russia (February–March 1918), most of the Austro-Hungarian units composed of Poles found themselves on the Italian front. At the same time, the process of progressive disintegration of the army and increased desertion of Poles began. It was the result of the insufficient supply for the army and the destructive influence of the Russian revolution. The final collapse of the front units composed of Poles occurred on 27.10.1918 during the Battle of Vittorio Veneto, contributing to the disintegration of the Austro-Hungarian army.