Zarządzanie sztuczną inteligencją a legitymizacja władzy: Studium przypadku Zjednoczonych Emiratów Arabskich

Niniejsza praca magisterska bada zależność między zarządzaniem sztuczną inteligencją (AI) a legitymizacją polityczną, ze szczególnym uwzględnieniem Zjednoczonych Emiratów Arabskich (ZEA). Klasyczne podejścia do legitymizacji – czy to tradycyjne, charyzmatyczne, czy racjonalno-legalne – zostały opracowane z myślą o przywódcach i instytucjach ludzkich, jednak zastosowanie autonomicznych systemów AI ukazuje ograniczenia tych kategorii. Aby wypełnić tę lukę, w pracy rozwinięto koncepcję legitymizacji algorytmicznej – ramy, w których etyczne i społeczne wymiary systemów algorytmicznych wysuwają się na pierwszy plan w procesie sprawowania władzy i budowania zaufania publicznego. Legitymizacja algorytmiczna została zdefiniowana w oparciu o cztery filary: sprawiedliwość proceduralną, odporność etyczną, sprawczość i nadzór człowieka oraz dostosowanie społeczne. Zastosowana do przypadku ZEA analiza pokazuje, że zarządzanie AI służy przede wszystkim jako instrument elitarnej strategii państwowej. Promowane są karty etyczne, strategie narodowe i wskaźniki efektywności, lecz przejrzystość i partycypacja pozostają minimalne. Legitymizacja jest projektowana poprzez efektywność, wizerunek międzynarodowy i współpracę zagraniczną, jednak nadal koncentruje się w rękach władzy wykonawczej. Szersza teza głosi, że legitymizacja w epoce AI nie może opierać się wyłącznie na instytucjach formalnych; musi także mierzyć się z głębszymi kwestiami sprawiedliwości, odpowiedzialności oraz zmieniającej się więzi między państwem a społeczeństwem.

This thesis investigates the relationship between artificial intelligence (AI) governance and political legitimacy, with a particular focus on the United Arab Emirates (UAE). Classical approaches to legitimacy -whether traditional, charismatic, or rational-legal- were developed with human leaders and institutions in mind, but the use of autonomous AI systems shows the limits of those categories. To address this gap, the study develops the concept of algorithmic legitimacy, a framework through which the ethical and social dimensions of algorithmic systems move to the forefront of exerting authority and public trust. Algorithmic legitimacy is defined in terms of four pillars: procedural fairness, ethical resilience, human agency and oversight, and societal alignment. When applied to the UAE, the analysis shows that AI governance is used mainly as an instrument of elite statecraft. Ethics charters, national strategies, and performance indicators are promoted, but transparency and participation remain minimal. Legitimacy is projected through efficiency, international image, and cooperation abroad, yet it stays concentrated in executive power. The broader argument is that legitimacy in the age of AI cannot rest only on formal institutions; it also has to face deeper issues of justice, accountability, and the changing bond between state and society.