Mechanizmy dyskryminacji i sposoby przeciwdziałania dyskryminacji w dyskursie publicznym na przykładzie neozaimków

Celem niniejszej pracy jest omówienie przejawów dyskryminacji w języku, jak i sposobów jej przeciwdziałania. Szczególną uwagę poświęcam kwestii neozaimków, ponieważ stanowią one główną część praktycznej analizy. Niektórzy postrzegają te nowości leksykalne jako próby promowanie różnorodności i sposoby na wyrażanie siebie, podczas gdy inni uważają je za produkty ideologii i zagrożenie dla wolności słowa. Rozdział pierwszy dotyczy teorii dyskryminacji oraz badań nad płcią i seksualnością. Środki dyskryminacji opisane są na przykładzie obraźliwych terminów, zaprzeczeń, eufemizmów, konstrukcji w stronie biernej, humoru i mikroagresji. Omówione są również cechy charakterystyczne, takie jak rasa lub płeć, jako czynniki nasilające dyskryminację. Ostatnia sekcja uwzględnia znaczenie dyskursu medialnego we współczesnym świecie. Rozdział drugi skupia się na kwestii poprawności politycznej jako sposobie przeciwdziałania dyskryminacji w dyskursie publicznym. Techniki promowane przez ten ruch mają na celu neutralność wypowiedzi i obejmują nazewnictwo, odrzucenie słowa „man”, zastąpienie obraźliwego słownictwa neutralną terminologią, wyrażenia skupione na osobie oraz użycie zaimków. Osobne sekcje poświęcone są krytyce poprawności politycznej, jak i przeglądowi mechanizmów, które mają na celu wyśmianie oryginalnego zamysłu.Rozdział trzeci omawia kwestię neozaimków w odniesieniu do postaw użytkowników na platformie społecznościowej X. Wykorzystując metody Krytycznej Analizy Dyskursu, przeprowadzono badanie w celu sklasyfikowania komentarzy w zależności od ich treści, zbadania mechanizmów językowych i omówienia powtarzających się argumentów w każdej sekcji. Komentarze zostały również przeanalizowane pod kątem ich wydźwięku i płci osób wypowiadających się. Najczęściej powtarzające się argumenty dotyczą przekonań ideologicznych, humoru, zaburzeń psychicznych, natury języka angielskiego, wolności słowa, kultury miejsca pracy, kobiecości, religii i innych kwestii. Wnioski z przeprowadzonej analizy potwierdzają założenie, że większość komentarzy dotyczących neozaimków ma charakter negatywny (84%). Jeśli chodzi o płeć osób wypowiadających się, można stwierdzić, że 35% to mężczyźni, a 25% to kobiety. Pozytywne i neutralne wypowiedzi pojawiają się w 4% i 5% wszystkich 317 komentarzy. Rozpowszechnienie treści obraźliwych i innych mechanizmów dyskryminacji dowodzi, że dyskryminacja jest nadal powszechna w dyskursie publicznym, zwłaszcza w rzeczywistości wirtualnej. Aktywność w Internecie pozwala na anonimowość i charakteryzuje się w dużej mierze brakiem odpowiedzialności, co może zachęcać użytkowników do angażowania się w praktyki wykluczające.

The aim of this paper is to examine how discrimination manifests itself in language, but also how it can be counteracted by the speakers. A special attention has been brought to the matter of neopronouns, as they are the main focus of the practical analysis. Some people view these lexical novelties as ways of fostering inclusivity and means of self-expression, whereas others perceive them as products of ideology and threats to free speech. Chapter One provides a theoretical background regarding discrimination and research in gender and sexuality. The means of discrimination are described on the example of derogatory terms, denials, euphemisms and passive constructions, humour and microaggressions. Characteristic traits, such as race or gender, are also addressed as factors making one prone to unfavourable treatment. The significance of media discourse in the contemporary world is taken into consideration, as well. The focus of Chapter Two shifts to the issue of political correctness as one of the ways of counteracting discrimination in public discourse. The techniques promoted by the PC movement aim at neutrality of expression and they include naming, rejection of the word man, replacement of derogatory vocabulary with neutral words and modifiers, person-focused expressions and the use of pronouns. Separate sections address the general criticism of political correctness and provide an overview of the mechanisms, which aim to mock the original concept.Chapter Three discusses the matter of neopronouns in relation to the attitudes of speakers on X, as a social media platform. Using the methods of Critical Discourse Analysis, a study has been conducted in order to categorise the comments depending on their content, investigate the linguistic mechanisms and address the recurring arguments in each section. The statements have also been analysed based on their overtone and gender of the speakers. The most prevalent arguments regard ideological beliefs, humour, mental disorders, the nature of English language, free speech, workplace culture, womanhood, religion and other. The conclusion from the study supports the assumption that most comments regarding the use of neopronouns are negative (84%). As far as the gender of the speakers is concerned, 35% are male and 25% female. Positive and neutral statements appear in 4% and 5% of all 317 comments. The proliferation of derogatory content and other discrimination mechanisms proves that discrimination is still prevalent in public discourse, especially in the virtual reality. Online activity allows for anonymity and is largely characterised by the lack of accountability, which may encourage the users to engage in othering practices.