Jak Telegram stał się polem bitwy w wojnie rosyjsko-ukraińskiej

Niniejsza praca analizuje, w jaki sposób szyfrowany komunikator Telegram przekształcił się z niszowego narzędzia do rozmów w kluczową arenę wojny informacyjnej podczas rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Wykorzystując myśl Marshalla McLuhana, że medium kształtuje przekaz, badanie łączy teorię mediów, jakościową analizę 120 popularnych kanałów w Telegramie, wywiady z ukraińskimi fact-checkerami i badaczami OSINT oraz przegląd ogólnokrajowych ankiet dotyczących korzystania z mediów społecznościowych.Pierwszy rozdział wskazuje podstawowe cechy Telegramu: anonimowość, publiczne kanały nadawcze, zautomatyzowane boty oraz niemal natychmiastową dostawę treści, a następnie wyjaśnia, w jaki sposób te elementy wpływają na narracje wojenne. Drugi rozdział porównuje dwa systemy komunikacyjne. Strona rosyjska opiera się na skoordynowanej sieci ponad ośmiuset kanałów wzmacniających przekazy o roli ofiary i antyzachodnie motywy, natomiast strona ukraińska tworzy zwinne klastry łączące oficjalne alerty, wolontariacką logistykę i narracje podtrzymujące morale.Wyniki pokazują, że Telegram działa jednocześnie jako broń, która wzmacnia propagandę i koordynuje działania cybernetyczne oraz kinetyczne, oraz jako sporne terytorium, na którym każda ze stron walczy o widoczność i legitymizację. Rosyjskie komunikaty osiągają szeroki zasięg, lecz ich wpływ wewnątrz Ukrainy ograniczają bariery językowe i niski poziom zaufania. Ukraińscy aktorzy wykorzystują natomiast szybkość platformy do crowdsourcingu danych wywiadowczych, wysyłania ostrzeżeń o nalotach i wzmacniania wsparcia międzynarodowego.Praca kończy się wnioskiem, że przyszłe konflikty w dużej mierze będą zależeć od kontroli nad półprywatnymi platformami cyfrowymi takimi jak Telegram. Autor zaleca wielowarstwowe działania obejmujące kampanie podnoszenia kompetencji medialnych, umowy o moderacji międzyplatformowej oraz przejrzystą komunikację rządową, aby chronić zarówno bezpieczeństwo, jak i wolność wypowiedzi.

This thesis investigates how the encrypted messaging application Telegram moved from a niche chat tool to a central arena of information warfare during the Russian invasion of Ukraine. Guided by Marshall McLuhan’s idea that the medium shapes the message, the study combines media theory, qualitative analysis of 120 popular Telegram channels, interviews with Ukrainian fact-checkers and open source researchers, and a review of national surveys on social media use.The first chapter identifies Telegram’s core affordances—anonymity, public broadcast channels, automated bots, and almost real time deliver and explains how these features influence wartime narratives. The second chapter compares two communication ecosystems. The Russian side relies on a coordinated network of more than eight hundred channels that amplify stories of victimhood and anti-Western themes. The Ukrainian side builds agile clusters that mix official alerts, volunteer logistics, and morale-building storytelling.Findings show that Telegram acts both as a weapon that magnifies propaganda and coordinates cyber and kinetic actions, and as a contested space where each party competes for visibility and legitimacy. Russian messages achieve wide reach, yet their impact inside Ukraine is limited by language barriers and low trust. Ukrainian actors instead exploit the platform’s speed to crowdsource intelligence, issue air-raid warnings, and strengthen international support.The thesis concludes that future conflicts will depend heavily on control over semi-private digital platforms such as Telegram. It recommends layered responses that integrate public media literacy campaigns, cross-platform moderation agreements, and transparent government communication to safeguard both security and freedom of expression.