Folk Horror in the Context of Robert Eggers’s Work: Film Subgenre or Narrative Aesthetic?

Folk horror od lat 60. XX wieku funkcjonuje jako termin opisujący pewien typ horroru odwołującego się do motywów ludowych, rytuałów i odległej przeszłości. W ostatnich latach pojęcie to przeżyło renesans, szczególnie za sprawą filmów takich jak The Witch (2015) czy Midsommar (2019), a także twórczości reżyserów w rodzaju Roberta Eggersa. Jednocześnie wśród badaczy i krytyków toczy się dyskusja, na ile folk horror jest odrębnym podgatunkiem filmowym, a na ile luźnym zbiorem motywów czy estetyką narracyjną pojawiającą się w różnych gatunkowo utworach. Niniejsza praca podejmuje krytyczną analizę tej kwestii. Główną tezą pracy jest zakwestionowanie istnienia folk horroru jako ściśle wyodrębnionego podgatunku. Zamiast tego folk horror zostanie przedstawiony jako pewien styl opowiadania historii lub zestaw konwencji wizualno-fabularnych, które mogą pojawiać się w różnych kontekstach filmowych. Dla poparcia tej tezy przeanalizowana zostanie geneza historyczna i teoretyczna folk horroru, omówione zostaną problemy definicyjne związane z tym terminem oraz jego nieostre granice gatunkowe. Centralnym studium przypadku będzie twórczość Roberta Eggersa – reżysera, którego filmy (The Witch, The Lighthouse,) często wymieniane są jako przykłady współczesnego folk horroru. Na podstawie tych analiz podjęta zostanie krytyczna refleksja nad statusem folk horroru: czy faktycznie stanowi on samodzielny podgatunek, czy raczej pewną powtarzalną estetykę i zbiór motywów w obrębie szerszego kina grozy. Wszystkie rozważania prowadzone będą stylem naukowym, w formie bezosobowej, z odwołaniem do dostępnej literatury przedmiotu. Praca opiera się na publikacjach teoretycznych dotyczących horroru (m.in opracowania Adama Scovella i innych badaczy folk horroru) oraz na analizach filmoznawczych dzieł Roberta Eggersa. Na końcu zamieszczono bibliografię obejmującą cytowane źródła naukowe.

Since the 1960s, folk horror has functioned as a term describing a specific type of horror that draws on folk themes, rituals, and a distant past. In recent years, the concept has experienced a renaissance, particularly thanks to films such as The Witch (2015) and Midsommar (2019), as well as the work of directors like Robert Eggers. At the same time, a debate has emerged among scholars and critics regarding the extent to which folk horror constitutes a distinct film subgenre, or whether it is better understood as a loose collection of motifs or a narrative aesthetic appearing across various genres. This thesis undertakes a critical analysis of that issue. The central thesis is a challenge to the notion of folk horror as a strictly defined subgenre. Instead, folk horror will be presented as a particular storytelling style or a set of visual and narrative conventions that may appear in various cinematic contexts. To support this thesis, the historical and theoretical origins of folk horror will be examined, along with the definitional problems associated with the term and its blurred generic boundaries. The central case study will be the work of Robert Eggers—a director whose films (The Witch, The Lighthouse) are frequently cited as examples of contemporary folk horror. On the basis of these analyses, a critical reflection will be undertaken on the status of folk horror: whether it truly constitutes a self-contained subgenre, or rather a recurring aesthetic and set of motifs within the broader domain of horror cinema. All considerations will be conducted in a scholarly, impersonal style, with references to relevant academic literature. The thesis draws upon theoretical publications on horror (including the work of Adam Scovell and other folk horror scholars) as well as film studies analyses of Robert Eggers’s films. A bibliography of academic sources is included at the end.