Szczęście w dystopijnym społeczeństwie przedstawione w „H(a)ppy” Nicoli Barker i „Nowym wspaniałym świecie” Aldousa Huxley'a

Niniejsza rozprawa analizuje koncepcję szczęścia w dwóch powieściach dystopijnych: „Nowy wspaniały świat” Aldousa Huxley'a i „H(a)ppy” Nicoli Barker. Skupia się na różnych filozoficznych podejściach do szczęścia, ze szczególnym uwzględnieniem arystotelesowskiej koncepcji eudaimonii i ergonu. Bada również związek między szczęściem a czasem. Tekst przedstawia w jaki sposób szczęście jest definiowane w obu dystopiach, biorąc pod uwagę perspektywę jednostki żyjącej w pozornie utopijnym społeczeństwie, a także perspektywę przywódców prezentowanych społeczności. Analiza ta prowadzi do wniosku, że utopijne wizje błędnie zakładają istnienie uniwersalnego szczęścia oraz uniwersalnych ludzkich potrzeb i nie są w stanie ich zaspokoić. Próba narzucenia jednostkom jednej obiektywnej definicji szczęścia prowadzi do ograniczenia ich indywidualizmu i wolności, a w konsekwencji staje się źródłem ich cierpienia. Z tego powodu utopijne pragnienia przywódców państw, aby zadowolić wszystkich tą samą definicją szczęścia, często przeradzają się w dystopijne koszmary jednostek.

This thesis analyzes the concept of happiness in two dystopian novels: Aldous Huxley’s "Brave New World" and Nicola Barker’s "H(a)ppy". It focuses on different philosophical approaches to happiness, with particular reference to Aristotle’s concept of eudaimonia and ergon. It also explores the connection between happiness and time. The text analyzes how happiness is defined in both dystopias taking into consideration the perspective of an individual living in a seemingly utopian society as well the perspective of the leaders of presented communities. This analysis leads to the conclusion that utopian visions mistakenly assume the existence of universal happiness and universal human needs and fail to satisfy them. The attempt to impose one objective definition of happiness on individuals leads to the restriction of their individualism and freedom and, in consequence, becomes the source of their misery. For this reason, utopian wishes of states’ leaders to satisfy everyone with the same definition of happiness often turn into dystopian nightmares of individuals.