Studium interakcji dzieci z humanoidalnym robotem w naturalnym środowisku

Praca ta prezentuje zwięzły przegląd obecnej wiedzy na temat interakcji dziecko-robot oraz analizę danych jakościowych z pojedynczego eksperymentu dotyczącego interakcji dzieci z robotem w środowisku naturalnym. Ponad czterdzieści japońskich dzieci (w wieku od 3 do 5 lat) podzielonych na cztery grupy wchodziło w interakcję z robotem Pepper w dwóch stadiach: pierwsza faza polegała na przedstawieniu robota, wspólnym śpiewaniu oraz tańczeniu, druga pozwalała na swobodną interakcję, podczas której dzieci mogły bawić się, dotykać i poznawać Peppera bez żadnych ograniczeń. Analiza wskazuje, że dzieci z łatwością angażowały się w kontakt z „ożywionym” robotem; jakkolwiek młodsze dzieci wykazywały preferencje dla interakcji z robotem w stanie bezczynności (postrzeganym jako zabawka), z kolei starsze były bardziej zaangażowane w komunikację z Pepperem utożsamianym z zwierzątkiem lub rówieśnikiem.

This thesis presents a brief overview of the current research on children-robot interaction (CRI) and analyzes qualitative data from a singular study on how children interact with robots in natural settings. More than forty Japanese children (aged 3-5) divided into four groups interacted with the robot Pepper in two stages: the first stage consisted of the robot’s self introduction, followed by singing and dancing with the robot; whereas the second stage allowed children to freely interact with the robot, where they could play, touch, and explore the robot without any restrictions. The analysis of the results from this experiment shows that children easily interacted with the robot when it was taking action; however younger children were prone to interact with the idle robot as if it were a toy, whereas older preferred to treat the robot as a pet or peer (a living being).