Zależność pomiędzy pandemią COVID-19, a planowaniem i adaptacją podaży infrastruktury szpitalnej – przegląd zakresu literatury

Pandemia Sars-Cov-2 dotknęła wszystkie kraje w stopniu niespotykanym wcześniej w historii świata. Trudności, jakich doświadczają szpitale, zmuszają nas do planowania na wypadek sytuacji tudnych do wyobrażenia: wybuchu epidemii, która obciąża, a w końcu przytłacza praktycznie wszystkie aspekty funkcjonowania szpitali na coraz większą skalę. Nadrzędnym celem tego badania było zidentyfikowanie, zmapowanie i usystematyzowanie dostępnej wiedzy na temat zależności między pandemią COVID-19 a adaptacją infrastruktury szpitalnej i planowaniem potencjału szpitali, w ujęciu globalnym. Przeprowadzono przegląd zakresu literatury, łączący ilościową i tematyczną analizę treści, stosując podejście Teare'a i Taksa oraz sześcioetapowe ramy opracowane przez Arksey'a i O'Malley'a. Przeszukiwano bazy danych Web of Science, Scopus i Medline przez PubMed, a także opracowania zwarte orazstrony internetowe różnych organizacji. Włączone badania były napisane w języku angielskim, opublikowane między grudniem 2019 r. a grudniem 2021 r. i dotyczyły związku między infrastrukturą szpitalną a pandemią COVID-19. Do prezentacji wyników wykorzystano listę kontrolną PRISMA-ScR. Do przeglądu właczono łącznie 106 prac, z czego 102 to badania empiryczne, a cztery to raporty techniczne. Badania empiryczne obejmowały pięć przeglądów i 97 badań pierwotnych (40 badań ‘niemodelujących’ i 57 badań ‘wykorzystujących modelowania’). W badaniach niemodelujących analizowano wpływ pandemii COVID-19 na infrastrukturę szpitalną (19/40), relacje między sposobem zarządzania szpitalem a skutkami pandemii (14/40) lub obie perspektywy jednocześnie (7/40). Badania wykorzystujęce modelowanie koncentrowały się na przewidywaniu wymaganej podaży bazy szpitalnej mierzonej liczbą łóżek potrzebnych na oddziałach ogólnych lub oddziałach intensywnej terapii (33/57), liczbą pacjentów w szpitalach (5/57), długością pobytu (6/57) lub kombinacją (13/57) powyższych. Rekonstrukcja budynków medycznych i ich przestrzeni, budynków niemedycznych (takich jak obiekty użyteczności publicznej itp.), tworzenie struktur de novo (takich jak namioty itp.), włączanie technik zdalnych (zdrowie cyfrowe itp.), modelowanie poziomu potrzebnych zasobów oraz inne podejścia, takie jak odwoływanie operacji niepilnych, były głównymi rozwiązaniami stosowanymi w celu zmniejszenia presji COVID-19 na szpitale. Aby właściwie ukształtować odporność jako podstawowy element funkcjonowania systemu opieki zdrowotnej w przyszłości, coraz ważniejsze staje się uchwycenie podstawowych cech, które sprawiają, że szpitale są odporne na różne wstrząsy na dużą skalę. Należą do nich: projektowanie elastycznych placówek medycznych, które w razie potrzeby mogą przekształcić swoje dodatkowe przestrzenie w placówki lecznicze; ale także projektowanie przestrzeni publicznych w taki sposób, aby można je było łatwo przekształcić w placówki medyczne; wykorzystywanie możliwości technologii cyfrowych w służbie zdrowia, w których architekci, inżynierowie, budowniczy i personel medyczny pracują jako nierozłączny zespół.

The Sars-Cov-2 pandemic has severely affected all countries, unlike any ever-witnessed pandemic in the world’s history. The hardship it has put on hospitals compels us to plan for the unthinkable: an outbreak that strains and eventually overwhelms practically every aspect of hospitals on a rapidly expanding scale. This study’s overarching goal was to identify, map, and systemize existing knowledge about the relationships between the COVID-19 pandemic and hospital infrastructure adaptation and capacity planning worldwide. A scoping review combining quantitative and thematic content analysis was performed using Teare and Taks’s approach, a six-step framework extended from Arksey and O’Malley. Database searches were performed using Web of Science, Scopus, and Medline via PubMed, along with handsearching of grey papers and organization websites. The included studies were written in English, published between December 2019 and December 2021, and focused on the relationship between hospital infrastructure and the COVID-19 pandemic. The PRISMA-ScR checklist was used to present the results. The study included 106 papers in all, with 102 being empirical studies and four being technical reports. The empirical studies included five reviews and 97 primary studies (40 non-modelling and 57 modelling studies). The non-modelling research looked at the impact of the COVID-19 pandemic on hospital infrastructure (19/40), COVID-19 management and available infrastructure (14/40), or both perspectives at once (7/40). Modelling research focused on predicting the required hospital capacity as measured by the number of beds needed in general wards or intensive care units (33/57), the number of patients in hospitals (5/57), the length of stay (6/57), or a combination (13/57) of the above. Repurposing medical buildings and their spaces as well as non-medical buildings (such as public venues, etc.), erecting de novo structures (such as tents, etc.), upgrading to remote techniques (digital health, etc.), modelling the capacity needed, and other approaches such as cancelling non-urgent surgeries, were the primary solutions implemented to ease COVID-19 pressure on hospitals. In order to correctly shape resilience as a fundamental part of future health system performance, it is becoming increasingly important to grasp the core features that render hospitals resilient to a variety of large-scale shocks. These include designing flexible medical facilities that can convert their accessory spaces into treatment facilities when needed; designing public spaces in such a way that they can be easily converted to serve as medical facilities; and embracing digital technology opportunities in healthcare, with architects, engineers, builders, and medical personnel working as an inseparable team in the process.