Phenotypic plasticity in taxonomic traits of the tardigrade Hypsibius dujardini (DOYÈRE, 1840) (Tardigrada: Eutardigrada: Hypsibiidae)

Niesporczaki (Tardigrada) to typ bezkręgowców, zaliczanych do wylinkowców(Ecdysozoa). W taksonomii tych mikroskopijnych zwierząt nadal wykorzystuje się główniemorfologię i morfometrię, a tardigradolodzy borykają się z problemami wynikającymi zniewielkiej liczby cech o przydatności taksonomicznej i braku ich ewaluacji pod względemplastyczności fenotypowej.W przeprowadzonym przeze mnie eksperymencie zbadany został wpływ temperatury,jednego z podstawowych i zmiennych czynników środowiska, na taksonomiczne cechymorfometryczne niesporczaka Hypsibius dujardini (DOYÈRE, 1840), przedstawiciela jednej znajwiększej rodzin w obrębie Eutardigrada, rodziny Hypsibiidae. Dzięki wykorzystaniuklonalnego szczepu (partenogenetycznego), wszelka zaobserwowana zmienność może zostaćzinterpretowana jako plastyczność fenotypowa. Łącznie przebadano 324 osobniki (2 521zmierzonych cech), które rozwijały się w trzech zabiegach temperaturowych (8, 16 i 24 °C).Przeprowadzone badania wykazały, że H. dujardini przejawia niską plastycznośćfenotypową w odpowiedzi na różne temperatury. Znaczącą z taksonomicznego punktuwidzenia jest informacja dotycząca wartości pt, które w świetle przeprowadzonych badańpowinny być traktowane z większym marginesem niepewności niż się zwykło uważać. Zdrugiej strony badania silnie potwierdziły przydatność pt dla wysokości osadzenia podpóreksztyletów (SSIP) do porównań międzypopulacyjnych i międzygatunkowych. Wynikiprzedstawione w niniejszej pracy są eksperymentalnym testem tradycyjnej taksonomii,umożliwiającym wskazanie cech najkorzystniejszych z taksonomicznego punktu, a takżemocniejsze wnioskowanie o zasadności stosowania metod morfometrycznych w taksonomiiTardigrada.

Water bears (Tardigrada) are a phylum of invertebrates that belong to the mega-cladeof moulting animals (Ecdysozoa). The taxonomy of these microscopic animals is based largelyon morphology and morphometry, and tardigradologists struggle with difficulties resultingfrom a small number of available taxonomic traits and the lack of their evaluation in terms ofphenotypic plasticity.In the experiment described in this dissertation, I examined the effect of temperature,one of the basic and variable environmental factors, on morphometric taxonomic traits of thetardigrade Hypsibius dujardini (Doyère, 1840), a representative of one of the largest familieswithin Eutardigrada, family Hypsibiidae. Through the use of a clonal strain (parthenogenetic),all observed variability can be interpreted as phenotypic plasticity. A total of 324 individualswere examined (2 521 measured features), which developed under three temperature treatments(8, 16 and 24 °C).The study shows that H. dujardini exhibits relatively low phenotypic plasticity inresponse to different temperatures. However, the results also suggest that the pt values shouldbe treated with greater uncertainty than it is typically assumed, which is an important findingfrom the taxonomical point of view. On the other hand, the study strongly confirmed theusefulness of the pt for the stylet support insertion point (SSIP) for comparisons betweenpopulations and species. The results presented in this study are an experimental test of thetraditional taxonomy, which should aid an identification of taxonomically useful traits. Thestudy should also allow a stronger inference about the validity of morphometric methods intaxonomy of Tardigrada.