Większość uniwersytetów organizuje obecnie kursy dydaktyczne dla nauczycieli akademickich. Szkolenia te mają jednak zazwyczaj charakter ogólnopedagogiczny, podczas gdy nauczanie chemii wymaga specyficznych metod dydaktycznych, kompetencji oraz uwzględnienia potrzeb różnych grup pracowników prowadzących zajęcia. W artykule omówiono europejski krajobraz ciągłego rozwoju zawodowego (CPD) nauczycieli akademickich w świetle wyników projektu STAFF-DEV, koordynowanego przez European University Association, oraz rolę sieci współpracy między uczelniami. Przedstawiono przykłady programów CPD ukierunkowanych na dydaktykę chemii uniwersyteckiej z czterech krajów – Polski, Holandii, Portugalii i Australii – analizując czynniki, które przyczyniły się do ich sukcesu. Na tej podstawie sformułowano cztery wnioski: (i) struktury instytucjonalne, takie jak centra doskonalenia dydaktyki, stanowią istotne wsparcie, lecz same nie gwarantują powodzenia; (ii) ponieważ specyfika dyscypliny ma kluczowe znaczenie, skuteczny rozwój zawodowy wymaga podejścia opartego na społeczności praktyków, w którym nauczyciele uczą się poprzez dialog z innymi i wspólne poszukiwanie rozwiązań ; (iii) współpraca międzynarodowa wzmacnia lokalny wpływ podejmowanych działań; oraz (iv) nauczanie powinno być postrzegane jako działalność o charakterze naukowym i zespołowym. Wnioski te podkreślają rolę sieci przedmiotowych, takich jak European Chemistry Thematic Network (ECTN), w udostępnianiu wspólnych zasobów i wiedzy eksperckiej. Takie ponadinstytucjonalne społeczności praktyków pomagają przekładać globalne trendy na lokalny kontekst oraz wspierają trwałą poprawę jakości kształcenia i dobrostanu nauczycieli akademickich.

Most universities now organise teaching courses for academic teachers. However, teacher training is often general pedagogy-oriented, while learning chemistry requires specific teaching methods and skills, and different categories of teaching staff. This paper discusses the European landscape in continuous professional development (CPD) of academic teaching staff, in line with the results of the STAFF-DEV project coordinated by the European University Association, and the role of university networks. Examples of chemistry-focused CPD from four countries – Poland, The Netherlands, Portugal, and Australia – are described, addressing the factors that contributed to their success. Four conclusions are drawn: (i) institutional structures, such as teaching and learning centres, are valuable enablers but not sufficient on their own; (ii) a community-based approach, where educators engage in peer dialogue and collaborative inquiry rather than top-down compliance, is needed because disciplinary specificity matters; (iii) international collaboration amplifies local impact; and (iv) teaching should be recognized as a scholarly and collaborative practice. These conclusions highlight the role of disciplinary networks, such as the European Chemistry Thematic Network (ECTN), in providing shared resources and peer expertise. Such cross-institutional communities of practice help contextualize global trends locally and support sustainable improvements in teaching quality and educator well-being.