In search of the devil: cult in traditional demonolatry

Niniejsza praca ma na celu przybliżenie czytelnikowi antropologicznej analizy misterium kultu w demonolatrii tradycyjnej – zaczynając od prozy codzienności kultu, idąc dalej przez jego tajemnice i poprzestając na onirycznych doświadczeniach relacji, jaką praktycy nawiązują z duchami obecnymi w praktyce. Demonolatria tradycyjna to termin odnoszący się animistycznych, czarowniczych praktyk opartych na kulcie duchów Goecji. Mówiąc ściślej, jest to kult demonów – dawnych duchów o rodowodzie asyryjsko-sumeryjskim – które zostały zdegradowane do tej roli przez wpływy judaizmu i chrześcijaństwa. Celem moich badań było przede wszystkim ustalenie czym i kim są obiekty kultu, jaką ideologię prezentuje demonolatria tradycyjna, na czym polegała konwersja religijna, w jaki sposób rozumiana jest postać diabła, jakie są sposoby jawienia się tych istot w życiu moich współpracowników, jakie narzędzia są stosowane w praktyce, a także ustalenie roli i aparycji ołtarza na tej ścieżce magicznej. Badania zostały przeprowadzone z użyciem metody obserwacji uczestniczącej i niesformalizowanej formy wywiadu. Dla ramy teoretycznej pracy posłużyła niemiecka fenomenologia religii, eliadowski podział na sacrum i profanum oraz teoria hierofanii. Z badań wynika, że źródłem mocy jest diabeł jako katalizator sacrum, mistrz i objaw hierofanii. Demonolatra dąży do upodobnienia się do niego, do pozyskania odpowiednich cech i naznaczenia siebie archetypem diabła. Musi więc być buntownikiem, przejawem chaosu w naturze, niezgody na tyrańską władzę. Demonolatria tradycyjna, w ujęciu mojej grupy współpracowniczek, to praktyka do szpiku animistyczna, złączona ściśle z bezpośrednim kontaktem z numinosum. Interakcje z innym te to nie tylko wizje, ale relacje z światem nie-ludzkim. Bowiem cała praktyka okultystyczna w diabolizmie tradycyjnym opiera się na relacjach z duchami. Fetysze, domki dla duchów to obiekty, w których rezyduje dana istota, z jaką zapoznany jest praktyk. Umożliwiają szybszą komunikację, sprawiają, że towarzysz jest „pod ręką”. Ułatwia to także składanie ofiar, w pewnym sensie karmienie ducha w zamian za pomoc czarownikowi, co wpisuje się w zasadę pars-pro-toto – relacja czarownik-duch jest relacją wzajemności. Tabuizacja dotykania określonych magicznych przedmiotów wiąże się z podziałem na sacrum i profanum. Wszystkie drogi w demonolatrii prowadzą do diabła. Poprzez jego istotę umożliwione zostaje dotknięcie sacrum, doświadczenie numinosum, odkrycie innego.

This work aims to provide the reader with an anthropological analysis of the mystery of traditional demonolatry cult – beginning with the everyday reality of the cult, moving on through its mysteries, and concluding with oneiric experiences of the relationships practitioners establish with the spirits present in their practices. Traditional demonolatry is a term referring to animistic, witchcraft practices based on the cult of the spirits of Goetia. More specifically, it is the cult of demons – ancient spirits of Assyrian-Sumerian origin – who were relegated to this role by the influence of Judaism and Christianity.The aim of my research was primarily to determine what and who the objects of worship are, what ideology traditional demonolatry represents, what religious conversion entailed, how the devil is understood, how these beings manifest in the lives of my colleagues, what tools are used in practice, and to determine the role and appearance of the altar on this magical path. The research was conducted using participant observation and an informal interview format. The theoretical framework for the work was informed by the German phenomenology of religion, the Eliadian division between the sacred and the profane, and the theory of hierophany.The research indicates that the source of power is the devil as a catalyst of the sacred, a master, and a manifestation of hierophany. Demonolatry strives to emulate him, to acquire appropriate traits, and to mark oneself with the devil's archetype. Therefore, demonolatry must be a rebel, a manifestation of chaos in nature, a resistance to tyrannical authority. Traditional demonolatry, as understood by my group of colleagues, is a deeply animistic practice, closely linked to direct contact with the numinous. These interactions with others involve not only visions but also relationships with the non-human world. Indeed, the entire occult practice of traditional diabolism is based on relationships with spirits. Fetishes and spirit houses are objects in which a particular spirit with which the practitioner is familiar resides. They enable faster communication and ensure that a companion is "at hand." This also facilitates the making of offerings, in a sense feeding the spirit in exchange for the sorcerer's assistance, which is consistent with the principle of pars-pro-toto – the sorcerer-spirit relationship is reciprocal. The taboo nature of touching certain magical objects is linked to the division between the sacred and the profane. All paths in demonolatry lead to the devil. Through his essence, one can touch the sacred, experience the numinous, and discover the other.