Japanese surrealism of 1920s and 1930s in the light of theories of Guillaume Apollinaire and André Breton - analysis of chosen examples

Celem niniejszej pracy jest ukazanie tendencji w recepcji wczesnego japońskiego surrealizmu oraz porównanie go do koncepcji Guillaume’a Apollinaire’a i André Bretona. Ponadto, określenie do jakiego stopnia spełniał on założenia teoretyczne europejskich pierwowzorów.Praca składa się ze wstępu, trzech rozdziałów i zakończenia. Pierwszy rozdział jest poświęcony teoriom twórczości Apollinaire’a i Bretona – dwóm pierwszym wizjom surrealizmu. Zawiera ich opis i porównanie.W drugim rozdziale zostaje pokrótce przedstawiona recepcja nadrealizmu w Japonii oraz czynniki wpływające na jej specyfikę. Ponadto, przedstawione zostają dwa stronnictwa w obrębie lokalnego surrealizmu: grupy Fukuiku taru kafu yo i Shōbi, majutsu, gakusetsu, reprezentujące odmienny stosunek do teorii Bretona i Apollinaire’a. Pierwsze usiłowało zachować im wierność, drugie – stworzyć nową, charakterystycznie japońską odmianę nurtu. Rozdział kończy omówienie działalności najbardziej ortodoksyjnego japońskiego surrealisty – Takiguchiego Shūzō, związków malarstwa z poezją oraz krytyki, jaka spotkała nadrealistów ze strony ruchu proletariackiego.Trzeci rozdział traktuje o wizji poezji Nishiwakiego Junzaburō na podstawie esejów Profanus, Shi no shōmetsu oraz Esthétique Foraine ze zbioru Chōgenjitsushugi shiron, jednej z najważniejszych publikacji nadrealistycznych w przedwojennej Japonii. Teksty opisują koncepcję nowej, czystej poezji zmierzającej ku własnej śmierci. Uwzględniają pojęcia nadrzeczywistości i anty-nadrzeczywistości. Rozważania kończy porównanie elementów tej teorii do propozycji Bretona i Apollinaire’a. Oraz, jako że Nishiwaki wywarł wpływ na całokształt japońskiego nadrealizmu, próba odpowiedzi na pytanie czy wczesny japoński wariant nurtu mieści się w definicji surrealizmu.

This thesis is an investigation into how surrealist theory was received in Japan and its comparison to the artistic theory of Guillaume Apollinaire and André Breton. Moreover, it aims to define to what extent does the Japanese variant fulfill the theoretical requirements of its European predecessors. The thesis consists of introduction, three chapters and conclusion. Chapter one is about the theories of Guillaume Apollinaire and André Breton. It contains their description and comparison.Chapter two depicts reception of surrealism in Japan, as well as the factors that have influenced the process and differentiate Japanese variant of the artistic movement from the European ones. Furthermore, it presents two groups within early Japanese surrealism: Fukuiku taru kafu yo and Shōbi majutsu gakusetsu. Each of them formed a different notion of what the newly emerging movement should be. The first wished to uphold the theory of Breton, while the latter aimed to create a new, specifically Japanese variant. The chapter ends with description of the activity of Takiguchi Shūzō, the most orthodox Japanese surrealist, the links between local surrealistic paintings and literature and the criticism by members of proletarian movement that Japanese surrealists faced.Chapter three focuses on poetics of Nishiwaki Junzaburō contained in Profanus, Shi no shōmetsu and Esthétique Foraine – three essays included in Chōgenjitsushugi shiron collection that constitutes one of the most important surrealist publications in the pre-war Japan. These texts describe the concept of new, pure poetry that constitutes the poetic mode which leads to the extinction of poetry and consciousness. Nishiwaki also includes in his theory notions such as surreality and anti-surreality. Following the description, the comparison of that vision and those of Apollinaire and Breton is presented. And, considering the impact that Nishiwaki had generated on the whole Japanese surrealist movement, the chapter is concluded by an attempt to find an answer to the question to what extent does it fit into the definition of surrealism.