Entrepreneurs' agreements as a means of defence against economic crisis : a chance for the economy or a violation of competition?

Streszcz. ang. s. 7-8. Bibliogr. s. 15-16

Przedmiotem artykułu jest analiza porozumień przedsiębiorców jako formy obrony przed kryzysem gospodarczym. W kontekście tego zagadnienia wyłania się istotny problem badawczy, a mianowicie: czy można w pełni zaakceptować tego rodzaju porozumienia czy też należy je uznać za niedopuszczalne ze względu na ich destabilizujący wpływ na konkurencję? Problem ten jest omawiany na gruncie ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r. poz. 594 z późn. zm.). W związku z tym główną zastosowaną metodą badawczą jest metoda dogmatyczna z uwzględnieniem wybranych aspektów ekonomicznych. Cele szczegółowe opracowania sprowadzają się do odpowiedzi na trzy pytania badawcze: jakie porozumienia przedsiębiorców są zabronione, czy każde porozumienie ograniczające konkurencję jest zakazane, jakie są konsekwencje zawarcia porozumienia niezgodnego z ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów? W artykule przyjęto hipotezę, że możliwość zawierania przez przedsiębiorców porozumień – jako sposób ochrony przed kryzysem gospodarczym – jest ograniczona. Wywody zawarte w artykule potwierdziły trafność tej hipotezy. Pozwoliły też sformułować rekomendacje pod adresem ustawodawcy. Po pierwsze, należy zwiększyć wskazane w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 wspomnianej ustawy górne limity udziałów w rynku właściwym posiadanych przez przedsiębiorców, którzy są stronami porozumienia, zwalniające ze stosowania części zakazów ujętych w art. 6 ust. 1 tej ustawy (zob. także art. 7 ust. 3 wyszczególniający porozumienia zakazane niezależnie od udziałów przedsiębiorców w rynku właściwym). Po drugie, istnieje potrzeba złagodzenia kary finansowej określonej w art. 106 ust. 1 pkt 1 rzeczonej ustawy przez ustalenie maksymalnej kwoty kary w każdym przypadku jej nałożenia (przykład takiego ograniczenia znajduje się w art. 106 ust. 6 tej ustawy).

The article is an analysis of an issue that refers to entrepreneurs’ agreements as a form of defence against economic crisis. In this context an important research problem appears, namely: can this kind of agreement be fully accepted or should it be recognized as inadmissible onaccount of its destabilizing influence oncompetition? The problem is discussed onthe basis of the Statute of 16 February 2007 onthe Protection of Competition and Consumers (consolidated text: Journal of Laws of 2024, item 594 with later amendments). In this connection, the main research method is argumentative, taking into consideration selected economic aspects. The detailed aims concern the questions: What entrepreneurs’ agreements are forbidden? Is every agreement limiting competition banned? What are the consequences of concluding an agreement at variance with the Statute on the Protection of Competition and Consumers? It was assumed, as a hypothesis, that the possibility of concluding agreements byentrepreneurs as ameans of defence against economic crisis is limited. The reasoning contained here confirms the accuracy of this hypothesis and its discussion has led to formu‑lated recommendations directed to the legislator. Firstly, there should be an increase, indicated in Article 7, Item 1, Points 1 and 2 of the Statute on the Protection of Competition and Consumers, in the upper limits of shares owned by entrepreneurs who are parties to an agreement in the appropriate market. These limits give exemption from applying some of the bans presented in Article 6, Item 1 (see also Article 7, Item 3 which details banned agreements regardless of entrepreneurs’ shares in the appropriate market). Secondly, there is a need for tempering the financial penalty described in Article 106, Item 1, Point 1 through establishing a maximum sum in every case of its imposition (an example of this kind of limitation is placed in Article 106, Item 6 of the statute on the Protection of Competition and Consumers).