Prężność psychiczna młodzieży wchodzącej w dorosłość w dobie pandemii

Traktowanie prężności psychicznej jako cechy wiąże się z ujmowaniem jej jako względnie trwałej właściwości osobowości, która poprzez aktywowanie podmiotowych zasobów umożliwia człowiekowi uruchamianie procesów adaptacyjnych służących utrzymaniu dobrego funkcjonowania pomimo przeciwności losu, w sytuacjach trudnych oraz wobec uciążliwościami codziennego życia. Jej kształtowanie się podlega oddziaływaniu czynników indywidualnych oraz czynników związanych z cechami środowiska rodzinnego i pozarodzinnego środowiska społecznego. Poziom prężności ma wpływ na przebieg rozwoju w okresie adolescencji, a jej kształtowanie stanowi funkcję procesów rozwojowych. Celem zaprezentowanych badań było określenie poziomu prężności studentów I roku studiów, którzy w 2020 roku doświadczali negatywnych skutków pandemii zakażeń wirusem Sars-Cov-2 oraz porównanie uzyskanych wyników do wyników pomiarów przeprowadzonych na grupach młodzieży będącej na tym samym etapie rozwoju w roku 2014 i 2016. Analizy oparto na wynikach badań własnych przeprowadzonych w roku 2016 i 2020 oraz na danych zastanych opublikowanych w roku 2014. W każdym pomiarze została wykorzystana Skala Pomiaru Prężności (SPP-25) autorstwa N. Ogińskiej-Bulik i Z. Juczyńskiego. W analizach statystycznych zastosowano test t-studenta dla jednej próby oraz test t-studenta dla prób niezależnych. Uzyskane wyniki wskazują na statystycznie istotny spadek nasilenia prężności i jej wymiarów wśród respondentów badanych w roku 2020 w stosunku do wyników uzyskanych u ich rówieśników z roku 2014 i 2016. W odniesieniu do wyników badań normalizacyjnych średni wynik ogólny prężności wśród studentów, którzy mierzyli się z negatywnymi skutkami pandemii mieścił się w przedziale wartości niskich. Najbardziej znaczący spadek odnotowano w wymiarach "optymistyczne nastawienie do życia i zdolność mobilizowania się w trudnych sytuacjach" oraz "kompetencje osobiste do radzenia sobie i tolerancja negatywnych emocji". Spadek poziomu prężności we wszystkich jej wymiarach u młodzieży badanej w roku 2020 trudno wytłumaczyć jedynie negatywnymi skutkami doświadczanej pandemii. Przyczyn zjawiska należy poszukiwać w rodzinnych i pozarodzinnych uwarunkowaniach procesu jej kształtowania się w okresie dzieciństwa i młodości.

Mental resilience is a relatively fixed personality trait which enables the initiation of adaptation processes through the activation of personal resources. It helps people maintain good functioning despite adversity and the struggles of everyday life. The emergence of resilience is influenced by personal factors and other elements related to the characteristics of the family environment and non-family social landscape. The degree of resilience influences the course of one’s development in adolescence, while its formation is a function of developmental processes. The aim of the research presented here was to determine levels of resilience among first-year undergraduate students, who experienced negative effects of the Covid-19 pandemic in 2020, and to compare this with the results of measurements carried out on adolescents at the same stage of development in 2014 and 2016. The analyses were based on the results of the researcher’s own studies, conducted in 2016 and 2020, and on the existing data published in 2014. The Resilience Assessment Scale (SPP-25) (Nina Ogińska-Bulik, Zygfryd Juczyński) was used in each measurement. In the statistical analyses the student’s t-test for one sample and the student’s t-test for independent samples were used. The results demonstrate a statistically significant drop in the strength of resilience and its dimensions among the respondents surveyed in 2020, compared to the scores of their peers in 2014 and 2016. With regard to the results of standardization studies, the average overall resilience score among students, who lived through the negative effects of the pandemic, was in the low range. The most significant drop in the level of resilience occurred in two dimensions: optimistic attitude to life and the ability to summon resources in difficult situations and personal coping skills and tolerance of negative emotions. The decrease of resilience in all its dimensions in the youth surveyed in 2020 can hardly be explained only by their recent negative experiences; its causes should also be sought in the family conditions and non-family influences during the process of the formation of resilience in childhood and adolescence.