Autoprezentacja na przykładach blogów prowadzonych przez brytyjskich polityków

Celem niniejszej pracy jest przedstawienie tematu kreowania wizerunku w Internecie na podstawie ośmiu blogów prowadzonych przez Brytyjskich polityków. Praca jest próbą zdefiniowania najczęściej występujących tendencji w konstruowaniu blogów. Praca składa się z dwóch części. Część teoretyczna obejmuje dwa rozdziały, które stanowią podstawę analizy przeprowadzonej w rozdziale trzecim.Rozdział 1 omawia tematykę komunikacji zapośredniczonej komputerowo (Computer-Mediated Communication) z uwzględnieniem klasyfikacji gatunków występujących w Internecie. Rozdział omawia również historię, definicje i klasyfikację blogów oraz problem tożsamości użytkowników Internetu. Rozdział 2 podzielony jest na dwie części. Pierwsza z nich omawia zagadnienia Krytycznej Analizy Dyskursu (Critical Discourse Analysis) oraz językowe strategie perswazyjne. Druga część rozdziału składa się z omówienia Semiotyki Wizualnej (Visual Semiotics) z uwzględnieniem omówienia znaczenia kompozycji, koloru, przedstawienia aktorów na zdjęciach oraz typografii. W rozdziale zamieszczone jest również porównanie gramatyki wizualnej charakterystycznej dla tradycyjnych form przekazu i dla przekazu internetowego.Rozdział 3 składa się z analizy postów zamieszczonych na blogach. W rozdziale omówionych jest osiem blogów. Analiza każdego blogu podzielona jest na dwie części. Część pierwsza obejmuje analizę wizualną danego blogu, podczas gdy część druga przedstawia najczęściej stosowane strategie perswazyjne użyte przez danego autora.Z części analitycznej zawartej w niniejszej pracy można wywnioskować, że w środowisku internetowym najczęściej stosowanymi przez polityków strategiami perswazyjnymi są metody legitymizacji i delegitymizacji, które stawiają w opozycji pozytywne przymioty mówcy lub jego/jej partii oraz negatywne cechy politycznych przeciwników. Większość analizowanych blogów znamionuje się dyskursem, który posiada cechy języka indywidualnego, nadającego wypowiedzi charakter nieformalny.

The aim of the thesis was to analyse the most frequent tendencies in the self presentation of politicians on their blogs with regard to Visual Semiotics and Critical Discourse Analysis. The thesis investigates persuasive strategies used by the politicians in order to convince the audience to his/her beliefs. The thesis consists of two major parts. The first one provides theoretical background, while the second consists of the analysis of the posts.Chapter 1 explores the question of Computer-Mediated Communication. It presents the classification of genres in CMC, the history, definitions and classification of blogs and their features. The chapter also discusses the possible consequences of CMC on the notion of identity of the users.Chapter 2 consists of two parts. The first one gives an overview of Critical Discourse Analysis with the emphasis put on Faiclough’s model of CDA. Furthermore, it discusses persuasive strategies which can be employed in speech. The second part of the chapter focuses on the visual aspect of the blog as a form of discourse. The questions of organization, colour, typography, representation of social actors in the image on the basis of Kress and van Leeuwen’s analysis are discussed. The visual semiotics used on the internet and traditional forms of visual communication are compared as well.Chapter 3 comprises an analysis of posts on blogs published by the politicians. The chapter provides the analysis of eight blogs. Each blog is analysed from two perspectives, i.e. visual semiotics and discourse analysis. Particular attention is given to persuasive strategies employed by the authors and the frequency of the usage of each strategy by the politicians.The analysis showed that most of the bloggers decide to use personalized language to make their discourse more informal, spoken-like and, therefore, friendly. The most frequent persuasive strategies used in the political talk are the strategy of legitimization and delegitimization, which are based on the opposition between positive presentation of the self and negative presentation of the political enemies.