The Use of Eye Tracking as a Control Method in Computer Games

W pracy dokonano analizy możliwości zastosowania technologii okulograficznej jako jednej z metod sterowania w grach komputerowych. Celem badania było porównanie wpływu sterowania wzrokiem, realizowanego za pomocą urządzenia Tobii Eye Tracker 5, z tradycyjnymi metodami (klawiatura i mysz) na poziom immersji i zaangażowania oraz zmęczenie graczy. W eksperymencie wzięło udział 20 uczestników posiadających doświadczenie w grach komputerowych. Każdy z nich rozegrał dwie sesje tej samej gry „Dying Light” (Techland, 2015): jedną przy użyciu klawiatury i myszy, a drugą z dodatkowym wsparciem eyetrackera, po każdej z nich wypełniając ankietę. Analiza wyników wykazała, że zastosowanie eye-trackingu znacząco podnosi poziom subiektywnej immersji oraz zaangażowania użytkowników. Większość graczy wskazywała na zwiększone poczucie kontroli i atrakcyjność nietypowego interfejsu, przy jednoczesnym zwracaniu uwagi na wyzwania związane z precyzją sterowania. Uzyskane dane nie potwierdziły jednoznacznie hipotezy o znaczącym wzroście zmęczenia podczas korzystania z eye-trackera, poza lekkim wzrostem odczuwanego zmęczenia oczu. Wyniki sugerują, że okulografia może stanowić wartościowe rozszerzenie klasycznych interfejsów w grach komputerowych, szczególnie w kontekście podnoszenia immersji i dostępności, jednak pełna integracja tej technologii wymaga dalszych udoskonaleń i badań

This study examines the potential of eye-tracking technology as an alternative input method in digital games. The objective was to compare gaze-based interaction, implemented with the Tobii Eye Tracker 5, against traditional controls (keyboard and mouse) with respect to immersion, engagement, and player fatigue. Twenty experienced gamers participated in the experiment, each completing two sessions of Dying Light (Techland, 2015): one with keyboard and mouse, and one supported by the eye tracker, followed by a post-session questionnaire. The results indicate that eye-tracking significantly enhanced subjective immersion and engagement. Most participants reported an increased sense of control and the appeal of the unconventional interface, while also noting challenges related to input precision. The data did not conclusively support the hypothesis of increased overall fatigue, aside from a slight rise in reported eye strain. These findings suggest that eye-tracking may serve as a valuable extension of conventional game interfaces, particularly for enhancing immersion and accessibility, though its full integration requires further refinement and investigation.