Zgodnie z koncepcją rozwoju europartii Niedermayera (1983) organizacje te muszą przejść przez trzy fazy (kontakt, współpraca, integracja), aby mogły zostać w pełni zinstytucjonalizowane. Stąd celem artykułu jest analiza relacji pomiędzy europartiami oraz ich partiami członkowskimi przeprowadzona na podstawie statutów, aby odpowiedzieć na pytanie, gdzie w modelu Niedermayera powinny być obecnie umiejscowione poszczególne europartie. Przedmiotem analizy są wszystkie podmioty istniejące w 9 kadencji PE (2019-2024): EPP, PES, ALDE, EGP, ACRE, ID, PEL, EFA, EDP, ECPM. Podczas gdy niektóre dążą do tworzenia struktur ponadnarodowych (EPP), inne zadowalają się międzypartyjną współpracą (PES). Można zatem postawić pytanie, czy dokończenie fazy integracji jest jedyną drogą instytucjonalizacji.

According to Niedermayer's concept of Europarties' development (1983), these organisations have to go through three phases (contact, cooperation, integration) to be fully institutionalised. Hence, the aim of the paper is to analyse relations between Europarties and their member parties on the basis of statutes to answer the question of where particular Europarties should be currently placed in the Niedermayer's model. Subjects of the analysis are all entities existing in the EP 9th term of office (2019-2024): EPP, PES, ALDE, EGP, ACRE, ID, PEL, EFA, EDP, ECPM. Whereas some tend to create supranational structure (e.g. EPP), the others settle for inter-party cooperation (e.g. PES). Hence, it can be questioned of whether the accomplishment of the integration phase is the only way of institutionalisation.