The Floor of Polish Pavilion by Leon Tarasewicz at International Biennale of Art in Venice in 2001

Niniejsza praca została poświęcona dziełu Leona Tarasewicza na Międzynarodowym Biennale Sztuki w Wenecji w 2001 r. Artysta wykonał instalację malarską, pokrywając podłogę Pawilonu Polskiego warstwą barwionego tynku układającego się w kolorowe pasy. W każdym rozdziale podłoga wenecka interpretowana jest przez różne konteksty. Pierwsze dwa spojrzenia są rozwinięciem wątków szeroko dyskutowanych w stanie badań - reinterpretacji polskiego koloryzmu oraz rozwinięcia powojennego modernizmu. W świetle tych wątków podłoga Tarasewicza może być postrzegana jako wyraz przywiązania do zasad malarskiego modernizmu. Kolejne rozdziały poświęcone zostały wątkom wcześniej nie omawianym w kontekście Tarasewicza, a mianowicie sposobie funkcjonowania jego malarstwa w przestrzeni galeryjnej w typie "białego sześcianu" w myśl rozważań Briana O’Doherty'ego oraz częściowego pokrewieństwa podłogi weneckiej z koncepcją estetyki relacyjnej Nicolas Bourriaud.

The topic of this thesis is the intallation by Leon Tarasewicz presented at International Biennale of Art in Venice in 2001. The installation was created with stripes of coloured plaster laid on the floor of the Polish Pavilion. Each chapter interprets the topic in different contexs. The first two chapters are dedicated to Polish Colourism and Post-War Modernism. The above leads to a conclusion that the Venitian installation might be perceived as a reinterpretation of the Post-War Abstract Modernism. The last two chapters discuss Tarasewicz‘s connection with Brian O’Doherty’s „white cube” and Nicolas Bourriaud’s relational art concept.