The Rhetoric of War Correspondence in Ernest Hemingway’s Writings from the Spanish Civil War (1936–1939)

Celem niniejszej pracy jest przeprowadzenie analizy retorycznej trzech korespondencji Ernesta Hemingwaya, które napisał dla NANA podczas wojny domowej w Hiszpanii. Sprawdzenie, wykorzystywanych przez niego tropów i figur retorycznych. Zastosowanie analizy pragmatycznej, z pomocą teorii aktów mowy. Zbadanie, w jaki sposób stosował różne funkcje językowe, takie jak prośby, nakazy czy obietnice. Tego rodzaju analiza pozwala lepiej zrozumieć, w jaki sposób korespondencja wojenna służy konkretnym celom, na przykład mobilizacji i przekonywaniu do określonych postaw. Dlatego kluczowym aspektem pracy jest analiza treści wybranych korespondencji pod względem mechanizmów perswazyjnych. Przeprowadzono kategoryzację motywów i tematów, takich jak śmierć, strach, strata i dehumanizacja. W procesie badawczym wykorzystano metodę Walerego Pisarka z Retoryki dziennikarskiej (1975). Analiza wykazała, że do najczęściej używanych przez dziennikarza tropów i figur retorycznych należą: metafory, porównania, onomatopeje i ironia. Natomiast dominującą funkcją językową w korespondencjach były funkcja informacyjna (przedstawieniowa) oraz funkcja ekspresywna. Zbadane teksty dowodzą, że Hemingway świadomie stosował zabiegi perswazyjne i manipulacyjne. W jego narracji dominują opisy zwycięstw republikanów i okrucieństw rebeliantów, często poprzez szczegółowe przedstawienia cywilnych ofiar. Sympatia wobec republikanów była wyraźna i przekładała się na język wartościujący, w którym republikanie występowali jako „dobrzy”, a frankiści jako „źli”. Hemingway posługiwał się zarówno językiem podniosłym i obrazowym, jak i prostym i reportażowym, w zależności od zapotrzebowania. Najbardziej charakterystyczny był jego literacki styl, widoczny w dramatyzacji scen i szczegółowych opisach jednostkowych tragedii. Dzięki temu odbiorca mógł łatwo utożsamić się z bohaterami i doświadczyć emocji, jakie miały kształtować opinię publiczną. Świadome wybory językowe i konstrukcja zdań pozwalały narzucać określony punkt widzenia, czyniąc z jego korespondencji nie tylko zapis wydarzeń, lecz także narzędzie perswazji.

The aim of this paper is to conduct a rhetorical analysis of three letters written by Ernest Hemingway to NANA during the Spanish Civil War. To examine the rhetorical tropes and figures he employed. A pragmatic analysis is applied, drawing on speech act theory. The study examines how he employed various linguistic functions, such as requests, commands, and promises. This type of analysis provides a better understanding of how wartime correspondence serves specific purposes, such as mobilization and persuasion toward certain attitudes. Therefore, a key aspect of this study is the analysis of the content of selected correspondence in terms of persuasive mechanisms. Motifs and themes—such as death, fear, loss, and dehumanization—were categorized. The research process utilized the method developed by Walery Pisarek in Journalistic Rhetoric (1975). The analysis revealed that the rhetorical devices and figures most frequently used by the journalist include metaphors, similes, onomatopoeia, and irony. Meanwhile, the dominant linguistic functions in the correspondence were the informative (presentational) function and the expressive function. The analyzed texts demonstrate that Hemingway consciously employed persuasive and manipulative techniques. His narrative is dominated by descriptions of Republican victories and rebel atrocities, often through detailed depictions of civilian casualties. His sympathy for the Republicans was evident and translated into a value-laden language in which the Republicans were portrayed as the “good guys” and the Francoists as the “bad guys.” Hemingway employed both elevated and vivid language as well as simple, reportage-style language, depending on the situation. Most characteristic was his literary style, evident in the dramatization of scenes and detailed descriptions of individual tragedies. This allowed readers to easily identify with the characters and experience the emotions intended to shape public opinion. His deliberate linguistic choices and sentence structure served to impose a specific point of view, making his correspondence not only a record of events but also a tool of persuasion.