The theory of equivalence and adaptation in translation studies. Case study of "Death Note: the musical"

Celem pracy jest analiza japońskiego tłumaczenia musicalu „Death Note” w odniesieniu do oryginalnej, anglojęzycznej wersji. Analizy dokonano z perspektywy teorii ekwiwalencji Eugene’a Nidy oraz teorii adaptacji. Ponieważ musical jest szczególnym rodzajem przekładanego tekstu, łączącym elementy językowe, muzyczne i sceniczne, tłumacz w trakcie tłumaczenia musi brać pod uwagę nie tylko znaczenie tekstu, ale również jego funkcję emocjonalną i artystyczną oraz możliwości wykonawcze. Analiza tego rodzaju tekstu pozwala na zbadanie zależności między dążeniem do wierności oryginałowi a dostosowaniem przekładu do potrzeb odbiorcy.Przedmiotem badania jest musical „Death Note”, który oparty jest na fabule mangi o tym samym tytule autorstwa Tsugumiego Ōby i Takeshiego Obaty. Spektakl jest szczególnym przypadkiem, ponieważ wersja japońska jest tłumaczeniem anglojęzycznego oryginału.Przeprowadzona analiza pozwala pokazać dominujące strategie tłumaczeniowe zastosowane w japońskim tłumaczeniu oraz określić, kiedy i w jakim stopniu spełnione zostały założenia ekwiwalencji Nidy oraz adaptacji.

The aim of this thesis is to analyse the Japanese translation of "Death Note: the musical" in relation to the original English-language version. The analysis was carried out from the perspective of Eugene Nida’s theory of equivalence and adaptation theory. As a musical is a specific type of text to be translated, combining linguistic, musical and theatrical elements, the translator must take into account not only the meaning of the text but also its emotional and artistic function, as well as its performative possibilities. Analysing this type of text allows for an examination of the relationship between the pursuit of fidelity to the original and the adaptation of the translation to the needs of the audience.The subject of this study is "Death Note: the musical", which is based on the plot of the manga of the same title by Tsugumi Ōba and Takeshi Obata. The production is a special case, as the Japanese version is a translation of the English-language original.The analysis carried out demonstrates the predominant translation strategies employed in the Japanese translation and identifies when and to what extent the principles of Nida’s equivalence and adaptation were fulfilled.