Długa ręka przeszłości. O roli kategorii postpamięci w poholokaustowych narracjach na przykładzie Pensjonatu Piotra Pazińskiego

licenciate
dc.abstract.enIn Polish literature of the last two decades books have come out written by the chil¬dren or grandchildren of Holocaust survivors. This phenomenon seems to be even more inter¬esting as it reveals two attributes of the present day Polish literature: posttraumatic condition and postdependent character. Due to these diagnoses, the further analysis, obviously, can¬not be continued without making a reference to the postmemory category. Not only does this work present crucial features of Marianne Hirsch’s conception but also illustrates an attempt at grafting them onto a Polish context. Postmemory, as the Ameri-can researcher has pointed out, should be considered as a very particular form of memory, which uses imaginative creation rather than recollection. Additionally, postmemory characterizes the experience of those who grow up dominated by stories of their relatives from the previous generation – Holocaust survivors. For that reason their own narra¬tives are pushed aside, they are belated and instead of their actual feelings they describe an indirectly experienced traumatic history. Above all, postmemory is a guarantee of knowledge about whom the subject is. Having made the theoretical background clear, the author of this work proceeds to explain how Hirsch’s idea may turn out to be helpful in interpreting Polish books that appeared in recent years. Piotr Paziński’s novel Pensjonat, indeed, exemplifies the connection between postmemory and identity. Nevertheless, according to the author of this work, Pensjonat shows a nostalgic strategy as the way of recreating the identity of a Jewish man, which makes Paziński’s project an interesting and innovative amplification of Marianne Hirsch’s postmemory conception.pl
dc.abstract.plOstatnie dwie dekady okazują się interesującym okresem dla polskiej literatury. Otóż pojawiły się dzieła literackie, których autorzy należą do drugiej i trzeciej generacji potomków ocalonych z Holokaustu. Fenomen ten jest o tyle ciekawy, o ile odsłania on dwie właściwości polskiej literatury obecnego czasu: posttraumatyczną kondycję oraz postzależnościowy charakter. Z powodu tych rozpoznań, dalsza refleksja nie może odbyć się bez odwołania do kategorii postpamięci.Niniejsza praca nie tylko prezentuje kluczowe cechy koncepcji Marianne Hirsch, ale stanowi również ilustrację próby przeszczepienia ich na grunt polski. Jak wskazuje amerykańska badaczka, postpamięć powinna być rozpatrywana jako szczególna forma pamięci, gdyż posługuje się ona kreacją, a nie przypomnieniem. Dodatkowym aspektem odróżniającym postpamięć od tradycyjnej pamięci jest fakt, iż kategoria ta charakteryzuje doświadczenie osób, które dorastały zdominowane przez opowieści ich bliskich należących do wcześniejszej generacji – ocalonych z Holokaustu. Z tego powodu ich własne narracje zostały zepchnięte, są opóźnione i, zamiast aktualnych uczuć, opisują niebezpośrednio doświadczoną traumatyczną historię. Nade wszystko, postpamięć jest gwarancją wiedzy o tym, kim jest podmiot. Uściśliwszy teoretyczne podstawy refleksji, autor tej pracy przechodzi do wyjaśnienia jak koncepcja Hirsch może okazać się przydatna w interpretacji polskich dzieł, które ukazały się w ostatnich latach. Powieść Piotra Pazińskiego – Pensjonat – potraktowana tutaj jako przykład, istotnie, problematyzuje kwestię zależności między postpamięcią a tożsamością. Niemniej jednak, według autora tejże pracy, utwór ten ukazuje przede wszystkim nostalgiczną strategię wytwarzania tożsamości żydowskiego bohatera, co czyni z projektu Pazińskiego niezwykle interesujące oraz nowatorskie poszerzenie koncepcji postpamięci Marianne Hirsch.pl
dc.affiliationWydział Polonistykipl
dc.contributor.advisorFranczak, Jerzy - 160625 pl
dc.contributor.authorDamasiewicz, Joannapl
dc.contributor.departmentbycodeUJK/WP4pl
dc.contributor.reviewerRybicka, Elżbieta - 131741 pl
dc.contributor.reviewerFranczak, Jerzy - 160625 pl
dc.date.accessioned2020-07-24T11:16:07Z
dc.date.available2020-07-24T11:16:07Z
dc.date.submitted2012-10-05pl
dc.fieldofstudywiedza o kulturzepl
dc.identifier.apddiploma-69916-84180pl
dc.identifier.projectAPD / Opl
dc.identifier.urihttps://ruj.uj.edu.pl/xmlui/handle/item/183059
dc.languagepolpl
dc.subject.enpostmemory, narration after Holocaust, Piotr Paziński, Marianne Hirschpl
dc.subject.plpostpamięć, narracja poholokaustowa, Piotr Paziński, Marianne Hirschpl
dc.titleDługa ręka przeszłości. O roli kategorii postpamięci w poholokaustowych narracjach na przykładzie Pensjonatu Piotra Pazińskiegopl
dc.title.alternativeLong arm of the past.Piotr Paziński Pensjonat: a case study of the role of the postmemory category in narrations after Holocaustpl
dc.typelicenciatepl
dspace.entity.typePublication
dc.abstract.enpl
In Polish literature of the last two decades books have come out written by the chil¬dren or grandchildren of Holocaust survivors. This phenomenon seems to be even more inter¬esting as it reveals two attributes of the present day Polish literature: posttraumatic condition and postdependent character. Due to these diagnoses, the further analysis, obviously, can¬not be continued without making a reference to the postmemory category. Not only does this work present crucial features of Marianne Hirsch’s conception but also illustrates an attempt at grafting them onto a Polish context. Postmemory, as the Ameri-can researcher has pointed out, should be considered as a very particular form of memory, which uses imaginative creation rather than recollection. Additionally, postmemory characterizes the experience of those who grow up dominated by stories of their relatives from the previous generation – Holocaust survivors. For that reason their own narra¬tives are pushed aside, they are belated and instead of their actual feelings they describe an indirectly experienced traumatic history. Above all, postmemory is a guarantee of knowledge about whom the subject is. Having made the theoretical background clear, the author of this work proceeds to explain how Hirsch’s idea may turn out to be helpful in interpreting Polish books that appeared in recent years. Piotr Paziński’s novel Pensjonat, indeed, exemplifies the connection between postmemory and identity. Nevertheless, according to the author of this work, Pensjonat shows a nostalgic strategy as the way of recreating the identity of a Jewish man, which makes Paziński’s project an interesting and innovative amplification of Marianne Hirsch’s postmemory conception.
dc.abstract.plpl
Ostatnie dwie dekady okazują się interesującym okresem dla polskiej literatury. Otóż pojawiły się dzieła literackie, których autorzy należą do drugiej i trzeciej generacji potomków ocalonych z Holokaustu. Fenomen ten jest o tyle ciekawy, o ile odsłania on dwie właściwości polskiej literatury obecnego czasu: posttraumatyczną kondycję oraz postzależnościowy charakter. Z powodu tych rozpoznań, dalsza refleksja nie może odbyć się bez odwołania do kategorii postpamięci.Niniejsza praca nie tylko prezentuje kluczowe cechy koncepcji Marianne Hirsch, ale stanowi również ilustrację próby przeszczepienia ich na grunt polski. Jak wskazuje amerykańska badaczka, postpamięć powinna być rozpatrywana jako szczególna forma pamięci, gdyż posługuje się ona kreacją, a nie przypomnieniem. Dodatkowym aspektem odróżniającym postpamięć od tradycyjnej pamięci jest fakt, iż kategoria ta charakteryzuje doświadczenie osób, które dorastały zdominowane przez opowieści ich bliskich należących do wcześniejszej generacji – ocalonych z Holokaustu. Z tego powodu ich własne narracje zostały zepchnięte, są opóźnione i, zamiast aktualnych uczuć, opisują niebezpośrednio doświadczoną traumatyczną historię. Nade wszystko, postpamięć jest gwarancją wiedzy o tym, kim jest podmiot. Uściśliwszy teoretyczne podstawy refleksji, autor tej pracy przechodzi do wyjaśnienia jak koncepcja Hirsch może okazać się przydatna w interpretacji polskich dzieł, które ukazały się w ostatnich latach. Powieść Piotra Pazińskiego – Pensjonat – potraktowana tutaj jako przykład, istotnie, problematyzuje kwestię zależności między postpamięcią a tożsamością. Niemniej jednak, według autora tejże pracy, utwór ten ukazuje przede wszystkim nostalgiczną strategię wytwarzania tożsamości żydowskiego bohatera, co czyni z projektu Pazińskiego niezwykle interesujące oraz nowatorskie poszerzenie koncepcji postpamięci Marianne Hirsch.
dc.affiliationpl
Wydział Polonistyki
dc.contributor.advisorpl
Franczak, Jerzy - 160625
dc.contributor.authorpl
Damasiewicz, Joanna
dc.contributor.departmentbycodepl
UJK/WP4
dc.contributor.reviewerpl
Rybicka, Elżbieta - 131741
dc.contributor.reviewerpl
Franczak, Jerzy - 160625
dc.date.accessioned
2020-07-24T11:16:07Z
dc.date.available
2020-07-24T11:16:07Z
dc.date.submittedpl
2012-10-05
dc.fieldofstudypl
wiedza o kulturze
dc.identifier.apdpl
diploma-69916-84180
dc.identifier.projectpl
APD / O
dc.identifier.uri
https://ruj.uj.edu.pl/xmlui/handle/item/183059
dc.languagepl
pol
dc.subject.enpl
postmemory, narration after Holocaust, Piotr Paziński, Marianne Hirsch
dc.subject.plpl
postpamięć, narracja poholokaustowa, Piotr Paziński, Marianne Hirsch
dc.titlepl
Długa ręka przeszłości. O roli kategorii postpamięci w poholokaustowych narracjach na przykładzie Pensjonatu Piotra Pazińskiego
dc.title.alternativepl
Long arm of the past.Piotr Paziński Pensjonat: a case study of the role of the postmemory category in narrations after Holocaust
dc.typepl
licenciate
dspace.entity.type
Publication
Affiliations

* The migration of download and view statistics prior to the date of April 8, 2024 is in progress.

Views
8
Views per month
Views per city
Dublin
2
Wroclaw
2
Bialystok
1
Krakow
1
Shanghai
1

No access

No Thumbnail Available